119 วัน

posted on 30 Nov 2010 10:21 by oishigreentea
จา่กที่โดนเหยียบกับคำพูดนั้นมาแล้ว
ตื่นเช้ามาก็โดนคำพูดที่ไม่น่าจะพูดให้เสียอารมณ์อีก
งานไม่ได้เตรียมพรีเซน มาเรียนก็สาย
 
มาเรียนด้วยความรู้สึกที่ย่ำแย่เต็มทน
โดนมา 2 ทาง
สมน้ำหน้าตัวเองแล้ว ผิดที่ตัวเราเอง
สร้างด้วยมือ แล้วทำลายด้วยมือตัวเอง
 
เบลอทั้งวัน นั่งเตรียมพรีเซนแบบเบลอๆ
แล้วก็ออกไปพรีเซนแบบเบลอๆ
 
ออกมาร้านการ์ตูนเจอเธอคุยกันนิดหน่อย
แล้วก็กลับ
 
เวลาของเรามันคงจะน้อยลงไปทุกทีแล้วที่จะได้เจอกันอีก
อีกหน่อยคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
 
พยายามจะจำแต่เรื่องดีๆ ที่เคยมี
สิ่งที่มันแย่ๆ ร้ายๆ ไม่ค่อยอยากจะจำถ้ามันไม่ร้ายแรงเกินใจจะทน
 
ตลอดเวลาที่คบกันแต่ก่อน
เธอเคยอยากไปนู่นไปนี่ ฉันได้แต่้คอยเบรคเธอเสมอ
เพราะเมื่อเราใช้ชีวิตร่วมกันแล้ว อะไรๆมันก็ต้องแชร์กัน
เธอชวนไปต่างจังหวัดใจฉันก็อยากไป แต่ไปแล้วมันก็มีรายจ่ายเยอะแยะ
เธอเคยชวนไปต่างประเทศฉันก็อยากไป แต่ไปแล้วลำบากคนที่นั่น
เธอเคยเล่าให้ฉันฟังบ่อยๆ ว่าพ่อลำบากขนาดไหน ฉันไม่อยากเพิ่มภาระนั้น
สิ่งที่ฉันฝากซื้อ ฉันเฝ้าแต่ถามว่าลำบากไหม เพราะเกรงใจ
ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปแต่เกรงใจสิ่งที่เธอทำ
ถ้าคิดย้อนกลับไป ถามว่าอยากไปไหมก็อยากนะ
แต่ถ้าไปแล้วทำให้่ลำบากก็ไม่อยา่กทำ
ขอบคุณที่ชวน ขอบคุณที่นึกถึง แต่ฉันเกรงใจจริงๆ ไม่ใช่ไม่อยากไป
 
วันนี้คุยเรื่องรถที่จะเอาไปขนของอีกไม่นานแล้วสินะ...

Comment

Comment:

Tweet